Land van koning en kraal
Cecilé Korevaar
‘Je maakt zeker foto’s om thuis te laten zien hoe arm wij eigenlijk zijn hier in Namibië?’ Een vraag na het maken van foto’s op een plaatselijk marktje in Ondangwa. Tussen de kraampjes met vetkoek en fruit staat een groepje jonge mannen. Blik op uiterst wantrouwig. Na uitleg dat dit bezoek aan het op één na minst bewoonde land ter wereld juist bedoeld is om de lezers van Ontdek Afrika de schoonheid van Namibië te laten zien, ontdooien ze wat. Een houding die je vaker in Owamboland, in het uiterste noorden tegen de grens van Angola, tegenkomt.
Zo denken de bewoners van een woonwijkje net achter de hoofdstraat die door Ondangwa loopt, dat de westerlingen hier zijn om hun kinderen te ontvoeren. Even later is het ijs gebroken, en loopt de gemeenschap uit als door ons, blanken, Windhoek bier bij de bar van de goedlachse Sandra wordt besteld. Kinderen blijven poseren, voornamelijk in de rapper-houding, en moeders krijgen er steeds meer lol in. Vooral het uitspreken van Nederlandse roepnamen zorgt voor de nodige lachsalvo’s.
Zo snel je het centrum van Ondangwa verlaat strekt het vlakke land zich uit, zover het oog reikt. Hier en daar staan wat hoge palmbomen en struiken, termietenheuvels steken de kop op. Vee graast in de berm en geiten zitten regelmatig op de weg en moeten toeterend tot bewegen worden aangezet. Overal in het landschap ontwaar je de kralen. Als je langs de van houten palen gemaakte omheining loopt, stap je een andere wereld binnen, de wereld van de kraal. Maar dat kan niet voordat de uiterst uitgebreide begroetingsceremonie heeft plaatsgevonden. Dit keer gebeurt dat net buiten de omheining van de kraal op het land. De conversatie tussen onze gids en de vrouw des huizes klinkt als een steeds wederkerende echo. Vragen hoe het met je ouders, gezondheid en jezelf gaat, worden standaard als wedervraag terug gesteld. En ondertussen klinkt er een instemmend en langgerekt laag keelgeluid, dat zoiets als ‘goed’ betekent.
De vrouw des huizes, de zestigjarige Lavina Kondo, is aan het werk op het land net buiten de kraal. Grassprieten hier en daar worden door de westerling misschien aangezien voor onkruid; Lavina slaat geen grasspriet over. Eén voor één verdwijnen ze in de bak die naast haar staat, ‘Voedsel voor het vee.’ Ze gaat voor, de kraal binnen. Een klein meisje van een jaar of twee staart de vreemdelingen onbewogen aan. Poseren voor de foto doet ze niet graag, in tegenstelling tot het oudere meisje dat juist onophoudelijk in de houding gaat staan voor het zoveelste plaatje. Lavina blijkt de oma van de meisjes te zijn.
De kinderen zijn van haar zoons die in Windhoek wonen. Ondertussen verschijnt er vanachter een hut nog een klein meisje. Een kopie van het andere meisje; zelfde blik, zelfde houding. Een eeneiige tweeling: zo op het gezicht niet uit elkaar te houden. Lavina heeft daar een handig trucje op bedacht. Ze buigt zich naar voren en tilt de truitjes van de zusjes op. De kleurencombinatie van de kralenkettingen om hun buikjes zijn verschillend. Kralenkettingen om de buik van vrouwen is traditie onder Owambo vrouwen.
Wil je verder lezen?
Dat kan door dit nummer te bestellen. Maak 7,00 euro per editie die je bestelt over op bankrekening 53.44.58.602 Vermeld duidelijk je naam en adres en het nummer van de gewenste uitgave, bijvoorbeeld 03.2 etc. De tijdschriften worden na ontvangst van de betaling automatisch naar je toe gestuurd, dit kan enkele weken duren.
