West Egypte, het gevecht tegen het zand
Hans van Rhoon
‘Egypte verandert niet’, dacht ik altijd, maar schijn bedriegt. Terwijl aan de Golf van Aqaba in de Sinaïwoestijn de hotels als paddestoelen uit de grond schieten vinden er aan de andere kant van dit prachtige land ook grote veranderingen plaats. In de Libische Woestijn of de Westelijke Woestijn proberen landloze boeren uit de Nijldelta een nieuw bestaan op te bouwen. Of het hen zal lukken om de woestijn vruchtbaar te maken is nog maar de vraag.
Verdwaald! Hopeloos verdwaald. Ik was zo geconcentreerd aan het klimmen geweest dat ik geen oog meer had voor de omgeving. De asfaltweg die ik constant in de gaten heb gehouden als veilig baken in de woestijn is verdwenen. Eerst had ik bezweet en hijgend van de klauterpartij op een stapel rotsblokken nog genoten van het surrealistisch landschap van ‘de witte woestijn’; een labyrint van grillige kalksteenformaties. Nu voel ik een lichte paniek opkomen, laat me omlaag glijden en probeer me te herinneren waar ik vandaan kwam. Op goed geluk loop ik om een aantal kalkblokken heen en sta plotseling voor een rustig kabbelende, maar versteende zee die een blauwachtige glans over zich heeft. Ik voel me Jezus als ik de eerste stappen zet op dit indrukwekkend natuurverschijnsel.
Een struggle for life Ongeveer negentig procent van Egypte bestaat uit woestijn, waar niets groeit of bloeit en waar praktisch geen mensen wonen. Minder dan één procent van de totale populatie woont in deze woestenij en het grootste gedeelte hiervan leeft in één van de vijf westelijke oases, die een onderdeel vormen van de Libische of Westelijke Woestijn. Op weg naar ‘de witte woestijn’ is Bahariya de eerste oaseplaats die je vanuit Caïro aandoet. Oaseplaats is eigenlijk geen goed woord: het is meer een verzameling nederzettingen, die samen een plaats vormen. Zo is Bawati ‘het hoofddorp’ van de oase. Als dorp stelt het niets voor. Er zijn wat huis-, tuin- en keukenwinkeltjes, een bakker, een slager en that’s it. Het gaat net zoals bij de andere oaseplaatsen om de omgeving, de mensen en hun gevecht tegen de natuurelementen. Bij deze struggle for life worden ze geholpen door de regering die sinds de jaren zestig grote sommen geld in irrigatieprojecten (The Green Valley Project) investeert rond deze oases in een ultieme poging woestijngrond vruchtbaar te maken.
Tevens probeert de regering overbevolking in de vruchtbare Nijldelta te voorkomen door landloze boeren aan te moedigen zich in de zogenaamde ‘Nieuwe Vallei’ te vestigen. Helaas bleek veel opgepompt water brak te zijn en dus ongeschikt voor landbouw. De vele boeren die vertrokken uit de Nijldelta lieten hun gezin achter.
Wil je verder lezen?
Dat kan door dit nummer te bestellen. Maak 7,00 euro per editie die je bestelt over op bankrekening 53.44.58.602 Vermeld duidelijk je naam en adres en het nummer van de gewenste uitgave, bijvoorbeeld 03.2 etc. De tijdschriften worden na ontvangst van de betaling automatisch naar je toe gestuurd, dit kan enkele weken duren.
