Rimbaud en Harrar
Auke Hulst
'Als ik de middelen had om te reizen,' schreef Arthur Rimbaud, 'zou ik nooit langer dan twee maanden op dezelfde plaats blijven. De wereld is zo groot en zo vol met schitterende landen, je zou meer dan duizend levens nodig hebben om ze te zien.'Het voormalige wonderkind zat in Aden, in het toenmalige Arabië, waar de lucht je als een schroeiende hand leek plat te drukken.
Als 21-jarige had Rimbaud het literaire leven in Europa achter zich gelaten, op zoek naar 'onuitsprekelijke beproevingen'. Nu zwoegde hij in de pakhuizen van de havenstad. Hij had al veel gezien in zijn jonge leven; was van het Noord-Franse platteland naar Parijs vertrokken, had tijd in Brussel en Londen doorgebracht, was zelfs scheep gegaan naar Nederlands-Indië. Terwijl hij in Europa bezig was een mythe te worden, wist in Aden geen mens van zijn reputatie. En zo wilde hij het ook. Rimbaud dacht niet meer aan de dichtkunst die hij zo vernieuwd had, hij dacht aan het onontgonnen land aan de overzijde van de Rode Zee: Abessinië, het latere Ethiopië. Hij dacht aan Harar.
Als jochie had Rimbaud gelezen over Richard Burton, die vermomd als moslimhandelaar de 'Verboden Stad' was binnengekomen. Een gewaagde expeditie, want elke ongelovige riskeerde er de dood. Toen Rimbauds werkgever de ommuurde stad in 1880 had 'herontdekt', smeekte Rimbaud hem toe te staan er een handelspost te vestigen. Het zou een barre tocht vergen van ruim driehonderd kilometer door een woestijn vol krijgszuchtige stammen. Maar Harar lag op hoogte, zodat het er vast beter toeven was dan in Aden. Bovendien zou er goed geld te verdienen zijn. Ondermeer met de handel in koffie, die nergens ter wereld van betere kwaliteit was.
Ik moet eerlijk zijn, ik had nooit van Harar gehoord voor ik over het leven van Rimbaud las. Door zijn ogen leerde ik een stad kennen die hij meer liefhad dan enig andere, maar die hij ook hartgrondig vervloekte. Harar. Harar. De klank werd haast een bezwering. 'Tedy Afro, yes? Great music, yes? Big hero!'
De snelste manier om in Harar te komen, is op Dire Dawa te vliegen, een stad met een duidelijk Franse signatuur. Ze is gelegen aan de geregeld defecte treinverbinding tussen de haven van Djibouti en de Ethiopische hoofdstad Addis Ababa, die maakte dat Dire Dawa Harar voorbijstreefde als grootste stad in de regio. Ik heb tijd noch zin om rond te hangen en heb twintig birr betaald om in een minibusje naar Harar te worden gebracht. De taxi is volgepropt met genoeg Afrikanen voor een Guinness Book of Records-notering - hun onophoudelijke gepraat vermengt zich met krakerige muziek die uit te hoog opgedraaide speakers blaast. De chauffeur zit bedwelmende qatbladeren te kauwen. Driest slingeren we over bergwegen omhoog, langs hutten, huisjes, prachtige vergezichten en karavanen kamelen die van de nabijgelegen kamelenmarkt komen. Soms worden we door militairen tot staan gebracht om...
Wil je verder lezen?
Dat kan door dit nummer te bestellen. Maak 7,00 euro per editie die je besteld over op bankrekening 53.44.58.602 Vermeld duidelijk uw naam en adres en het nummer van de gewenste uitgave, bijvoorbeeld 03.2 etc. De tijdschriften worden na ontvangst van de betaling automatisch naar u toe gestuurd.
