De toekomst van natuurbescherming in Afrika
Joske Korevaar
Overal ter wereld vind je natuurparken, en het bekendste voor de meeste mensen is wellicht het Kruger Nationaal Park in Zuid-Afrika. Wat veel mensen waarschijnlijk niet weten is dat Kruger in de afgelopen jaren z’n oppervlakte zo’n beetje zag verdubbelen. Dat kon omdat het park fuseerde met twee naastgelegen parken, het Gonarezhou National Park in Zimbabwe en het Limpopo National Park in Mozambique.
Het project is een goed voorbeeld van natuurbehoud nieuwe stijl. In Afrika is men zich steeds meer bewust van de waarde van de prachtige natuur en het belang van het instandhouden van de wildpopulatie. Er zijn in relatief korte tijd stichtingen opgericht, projecten opgezet en financiers aangetrokken. Deze vormen van natuurbescherming blijken succesvol; hoewel er nog genoeg verbeterpunten zijn is op sommige plaatsen te zien dat de wildpopulatie weer gezond groeit en dat er veelbelovende plannen zijn voor de toekomst. Ook de lokale bevolking plukt er de vruchten van; er wordt meer werk gecreëerd en een deel van de inkomsten wordt ingezet voor de gemeenschap. Natuurbescherming valt uiteen in verschillende projecten. Zo vonden er de laatste jaren al een aantal succesvolle relocaties van wild plaats en wisten sommige parken zoveel toeristen te trekken dat er, na aftrek van de kosten, nog geld overbleef. Dat zou de ideale situatie zijn voor alle parken maar het is in de praktijk moeilijk waar te maken. Betrokkenen zijn optimistisch over de toekomst van natuurbehoud in Afrika maar geven aan dat er nog erg veel werk aan de winkel is.
Geschiedenis Tot in de jaren zestig van de twintigste eeuw was de geldende houding ten aanzien van natuurbehoud nog altijd zoals in de koloniale tijd. Men was van mening dat de oorspronkelijke bewoners geen deel uit hoefden te maken van de reservaten en natuurparken maar dat de overheid de enige verantwoordelijke partij was. De bewoners van de gebieden werden dan ook gedwongen om te verhuizen. De Nationale Partij – een Zuid-Afrikaanse partij die in 2005 ontbonden werd – nam midden jaren zestig enkele belangrijke besluiten die gunstig waren voor het behoud van de Afrikaanse natuur en de rechten van de oorspronkelijke bewoners van de parken en reservaten.
Een besluit met verstrekkende gevolgen had betrekking op de eigendomsrechten van wilde dieren. Voorheen behoorden die aan de staat maar vanaf dat moment kwamen ze de landeigenaren toe. Enerzijds bekommerden zij zich nu om hun bezit en gingen bewuster om met de dieren maar anderzijds was het als eigenaar makkelijk om op ze te jagen of ze te verkopen. Een ander besluit betrof de verkleining van het grondgebied van natuurpark Etosha in Namibië, zodat een deel van de grond weer bewoond kon worden door hen die er altijd geleefd hadden.
Wil je het hele artikel lezen? Koop dan ons blad bij de kiosk!
