Samburu, Buffalo Springs en Shaba
Rolf Hendriks
Na vijf minuten rijden door Samburu stopt onze gids plotseling de auto, schakelt de motor uit en wijst in het goudgele gras pal naast het rode zandpad. We zien niets, halen onze schouders naar hem op en turen nogmaals naar de wuivende halmen. Het gras ruist zachtjes, in de rivier knort een nijlpaard en hoog in de lucht twinkelt een vogel. Niets dan vredige rust. Dan, uit het niets, rijst er tot onze verbijstering een leeuwin op uit de berm. Op nauwelijks drie meter van de auto.
We zouden zonder iets te zien, zo op haar zijn gestapt als we door die berm hadden gelopen. Met bonzende harten kijken we haar van heel dichtbij recht in de amberkleurige ogen. Minstens een minuut staat ze naast de auto, snuffelend in de avondwind, loom en zonder haast. Eerder nieuwsgierig. Dan loopt ze om de auto heen, steekt de weg over en verdwijnt in het gras aan de andere kant. We horen hoe haar grote poten zachte plofjes maken in het rulle zand. Terwijl de zwarte pluim aan haar staart een laatste keer boven het gras zwiept, opent de gids de deur, gooit onze tent van het dak en zegt: ‘Welkom in Samburu, dit is de campsite!’
Het ongetemde Afrika Wie afreist naar Samburu met de fraaie documentaires van Hugo van Lawick en David Attenborough in het achterhoofd, krijgt een teleurstelling te verwerken. De Samburu-regio is niet sappig groen, maar geel en dor. Als er tenminste gras groeit, meestal is het een zandvlakte. Samburu is namelijk verzengend, zuigend, ziedend heet. De föhnachtige wind verdampt het speeksel in je mond, laat je ogen tranend opzwellen en de hitte bezorgt je al snel een knallende koppijn. Dat de zon de grasvlakten omsmelt tot een lichtgevende zee van gras, stofwolken en stekelstruiken verergert de ellende alleen maar. Er rest je niets anders dan te doen wat alles en iedereen hier doet: hijgend gaan liggen zweten in de spaarzame schaduw van een boom bij de rivier tot de avondkoelte intreedt.
Samburu is niet de paradijselijke dieren-tuin uit de reisfolders en documentaires. Sam-buru is het echte, ongetemde Afrika. Een dor, tot stof gebakken land waar planten, dieren en mensen knokken om te overleven. Maar als de avondkoelte je hitteberoerte langzaam laat wijken, hoor je hoe de cicaden hun lied aanheffen. Dan proef je het afkoelende stof in de lucht, ruik je de rivier en zie je overal om je heen flora en fauna tot leven komen. Tussen zonsondergang en zonsopgang verandert Samburu in een chaotische kakofonie van leven. Je hoeft er niet eens per auto naar op zoek: het komt vanzelf langs je tent.
Wil je verder lezen?
Dat kan door dit nummer te bestellen. Maak 7,00 euro per editie die je bestelt over op bankrekening 53.44.58.602 Vermeld duidelijk je naam en adres en het nummer van de gewenste uitgave, bijvoorbeeld 03.2 etc. De tijdschriften worden na ontvangst van de betaling automatisch naar je toe gestuurd, dit kan enkele weken duren.
