Trainen in de bush, belevenissen van safarigids in opleiding
Hans Martens
‘Nog een paar stappen, nog even de tanden op elkaar en dan zijn we er.’ Opbeurende woorden, maar met ledematen die stijf zijn van de ijskoude, snijdende wind, een steeds zwaarder drukkende last van bijna 20 kilogram op je schouders en steeds opnieuw tot boven je knieën in de sneeuw zakkend, ga je bij jezelf te rade waarom je in hemelsnaam zoiets doet. Vrijwillig nog wel. Bij iedere stap wordt de lucht zuurstofarmer en alles kost moeite. Dit is niet het beeld dat bij de meeste mensen opkomt als je de woorden Afrika en Safari noemt. Toch is dit een onderdeel van een opleiding tot safarigids in Zuid-Afrika.
Hans Martens is natuurfotograaf en reist regelmatig door Afrika. Hij merkt al snel dat het fotograferen van wild, of het fotograferen in gebieden waar wild voorkomt heel wat problemen met zich meebrengt. Het werk vindt vaak plaats in afgelegen en verlaten gebieden met een zeer gebrekkige infrastructuur. Bovendien zijn er genoeg dieren die in bepaalde situaties levensgevaarlijk zijn. Om toch op een verantwoorde manier in dergelijke gebieden te opereren, kan een cursus de oplossing zijn. Hans besluit een safarigidscursus te volgen in Zuid-Afrika.
‘De eerste dag van de cursus begint met een bijeenkomst op het kantoor in Johannesburg. Hier maak je kennis met de andere deelnemers aan dit avontuur. Onze groep bestaat uit een aantal jonge mensen uit Zuid-Afrika die deze opleiding volgt om een baan als gids te krijgen en een enkele Europeaan die dit avontuur ook wel eens wil meemaken. De opleiding tot ‘Field Guide’ begint met een forse meerdaagse tocht door de Drakensbergen op de grens van Zuid-Afrika en Lesotho. De volgende ochtend hangen we onze bepakking om. Alles wat we nu meenemen zullen we de komende dagen zelf moeten dragen, aangevuld met voedsel en water. Aangezien ik pas een dag geleden vanuit Nederland aangekomen ben en nu een klim maak van 1600 naar 3100 meter, krijg ik last van de ijle lucht en begin me onwillekeurig af te vragen wat ik hier doe.
Zululand Na dit bergavontuur begint het deel van de opleiding dat meer aansluit bij het beeld dat de meeste mensen hebben bij het woord safari. We verlaten de Drakensbergen en gaan naar de natuurreservaten in Zululand. De eerste dagen zullen we doorbrengen in een privéreservaat aan de rand van het beroemde Hluhluwe reservaat. De nadruk ligt hier op biologie en ecologie. Tijdens wandelingen door de bush leren we de verschillende boomsoorten te onderscheiden. In het begin zijn vooral de vele acaciasoorten verwarrend en de Latijnse namen zijn bijna niet te onthouden. Gedurende de avonden kunnen we ons concentreren op een ander onderdeel van het gidsenleven: het bereiden van een maaltijd voor een groep toeristen op een open kampvuur. Dat gaat toch even anders dan thuis met een magnetron.
Hoewel de meeste deelnemers ervoor kiezen om de nacht in kleine hutjes door te brengen, besluit ik mijn slaapzak in de open lucht dichtbij het kampvuur neer te leggen. De hemel met miljoenen heldere sterren en een achtergrond koortje van bush geluiden zorgen voor een aparte atmosfeer. Maar hoeveel moeite ik ook doe om te blijven genieten van de sterrenpracht die in Nederland doorgaans voor ons verborgen blijft, het dagelijks vroege opstaan eist zijn tol en ik val als een blok in slaap.
Wil je verder lezen?
Dat kan door dit nummer te bestellen. Maak 7,00 euro per editie die je bestelt over op bankrekening 53.44.58.602 Vermeld duidelijk je naam en adres en het nummer van de gewenste uitgave, bijvoorbeeld 03.2 etc. De tijdschriften worden na ontvangst van de betaling automatisch naar je toe gestuurd, dit kan enkele weken duren.
