Peace Parks, parken zonder grenzen
Annegina Randewijk
Een olifant zwerft door het Afrikaanse landschap. Het is droog en er is geen groen, sappig blaadje meer te vinden. Wat nu? Natuurlijk, verder trekken. Net zolang totdat er weer iets te eten valt. Maar dan opeens staat daar een hek. De grens. Niet de natuurlijke grens maar een menselijke liniaalstreep over de wereldkaart. Peace Parks wil deze grenshekken weghalen. Niet alleen voor dieren, maar ook de figuurlijke hekken tussen mensen, zoals meningsverschillen tussen landen en geruzie over waar de grens nu precies ligt.
Peace Parks wil stabiliteit en vooruitgang brengen in deze gebieden. Peace Parks betekent niet voor niets ‘vredesparken’. Elk ‘vredespark’ ligt ín het grensgebied van twee of meer landen en is dus in elk opzicht grensoverschreidend. Er hoeft echter niet per sé sprake te zijn van een internationaal conflict wil Peace Parks betrokken raken bij een project. Peace Parks wil parken met elkaar verbinden zodat de dieren meer ruimte hebben om rond te trekken, het contact tussen de desbetre≠ende landen beter wordt en de lokale bevolking geld verdient aan het door Peace Parks gestimuleerde toerisme.
Het idee voor Peace Parks ontstond op 27 mei 1990 tijdens een gesprek tussen Anton Rupert, een Zuid-Afrikaanse zakenman en één van de oprichters van het wnf, en president Joachim Chissano van Mozambique. Het land had net 25 jaar oorlog achter de rug. Een tienjarige strijd tegen de overheersende Portugezen resulteerde in 1975 in onaankelijkheid. Vervolgens greep de Mozambikaanse marxistische groepering Frelimo de macht. Deze groep wilde Mozambique omvormen tot een volksrepubliek en werd in dit streven gesteund door de Sovjet-Unie en de ddr. Dit leidde al snel tot gewapend verzet van Renamo, een groepering die gesteund werd door de vs en Zuid-Afrika. Eind jaren tachtig verliet Frelimo de marxistische koers en maakte het de weg vrij voor een democratisch Mozambique. In 1992 werd de vrede met Renamo getekend.
De twee oorlogen en de enorme droogte van de jaren tachtig maakten echter van Mozambique een straatarm land. Ook was er bijna geen groot wild meer te vinden in het aan het Krugerpark grenzende park Coutada 16. De meeste dieren waren opgegeten door hongerige soldaten. Rupert legde het idee voor aan Chissano, de eerste president na de burgeroorlog, om de hekken tussen Kruger en Mozambique weg te halen. Olifanten zouden dan vrij kunnen migreren. Er zouden wegen worden aangelegd en andere infrastructurele voorzieningen worden getro≠en. Het toerisme zou dan vanzelf op gang komen. De toenmalige president van Zuid-Afrika, Nelson Mandela en mede-oprichter van het wnf, Prins Bernhard waren enthousiast over het plan. Samen met hen richtte Anton Rupert uiteindelijk in 1997 de Peace Parks Foundation op.
Wil je verder lezen?
Dat kan door dit nummer te bestellen. Maak 7,00 euro per editie die je bestelt over op bankrekening 53.44.58.602 Vermeld duidelijk je naam en adres en het nummer van de gewenste uitgave, bijvoorbeeld 03.2 etc. De tijdschriften worden na ontvangst van de betaling automatisch naar je toe gestuurd, dit kan enkele weken duren.
