De ongetemde Wild Coast
Tom van der Leij
Eén van de best bewaarde geheimen van het land, de Wild Coast, ligt in de provincie Oost-Kaap, grofweg tussen Durban en East London. Sinds het voormalige thuisland Transkei in 1994 weer bij Zuid-Afrika ging horen, wordt het gebied meer en meer door toeristen ontdekt. Zij absorberen de schoonheid die voor het oprapen ligt. De Xhosa’s, die hier al bijna tweeduizend jaar wonen, leven in tweestrijd tussen traditie en modernisering.
Tijdens mijn eerste Zuid-Afrikareis verbleef ik de eerste maanden als student in Grahamstown. Tijdens die studietijd maakte ik zo vaak als mogelijk korte trips, vooral in de Oost-Kaap provincie. Een vijfdaagse reis naar Transkei was na twee maanden goed beschouwd mijn eerste echte contact met Afrika. Sindsdien kom ik hier ieder jaar en zie ik het gaandeweg veranderen. Iedere keer dat ik er kom beleef ik hetzelfde pure contact met het gebied en haar inwoners.
Wanneer je vanuit East London de Great Kei rivier oversteekt en langs de oude grenspost van het vroegere thuisland Transkei inrijdt, merk je meteen dat je in een ander gebied zit. De autoweg n2 snijdt als een scherp mes door het glooiende landschap. Aan weerszijde is het grasland bezaaid met turquoise hutjes, vier à vijf bij elkaar, zover het oogt reikt. Runderen grazen en geiten lopen over de weg, snu≠elend aan een platgereden hond. De tijd lijkt hier te hebben stil gestaan. Op bepaalde vlakken hééft de tijd ook stilgestaan. Het voormalige Apartheidregime wees namelijk in de jaren ’70 van de vorige eeuw (thuis)landen aan als plekken waar de arme zwarte bevolking, onder zogenaamd zelestuur, gedwongen werd te wonen. De Transkei was er daar één van. Het was een arm, economisch gezien nutteloos gebied waar weinig tot niets werd geïnvesteerd.
Nog altijd is het onderontwikkeld. Een willekeurig zijweggetje van de n2 buigt af naar de ruige kust. Hier is niets te ontwaren van de onstuimige ontwikkelwoede van projectontwikkelaars die de kustlijn elders in het land hebben aangetast. Afgezien van een splinternieuwe telefoonmast, lijkt het alsof er nooit iets is veranderd. Een sliert kinderen rent op blote voeten in de stofwolk achter de auto aan, luidkeels ‘sweeeeeets!’ schreeuwend. Hun smeekbedes moeten vaak succes hebben, getuige hun volharding.
De heuvels lijken eindeloos door te lopen. Af en toe moet je uitwijken voor vee dat languit op de weg ligt. Na anderhalf uur doemt dan toch de adembenemende kust op. De baaitjes met witte stranden die de plaatselijke jeugd als voetbalveld gebruikt en koeien rustig rondlopen, worden omgeven door steile rotsenpartijen die uit de warme Indische oceaan oprijzen. Zo op het oog kan het bijna niet idyllischer.
Wil je verder lezen?
Dat kan door dit nummer te bestellen. Maak 7,00 euro per editie die je bestelt over op bankrekening 53.44.58.602 Vermeld duidelijk je naam en adres en het nummer van de gewenste uitgave, bijvoorbeeld 03.2 etc. De tijdschriften worden na ontvangst van de betaling automatisch naar je toe gestuurd, dit kan enkele weken duren.
