Van olifant tot big seven
Tom van der Leij
Enkele decennia geleden was het Addo Ele-phant Park vooral bekend om zijn vele olifanten. Hoewel het park een bijzonder groot aantal van deze dikhuiden telt, is Addo tegenwoordig vooral bekend vanwege de grote biodiversiteit van het gebied. Het park is de laatste jaren steeds verder uitgebreid, onder andere richting de zee. Daardoor is het momenteel het enige park in Zuid-Afrika waar je de ‘Big Seven’ tegenkomt, evenals vijf verschillende biomen.
Door de uitbreiding kreeg het park, dat pakweg zeventig kilometer ten noordoosten van Port Elizabeth ligt, een nieuwe naam: Greater Addo Elephant Park. Tegenwoordig leven er ongeveer 450 olifanten. Dit was in het begin van de twintigste eeuw wel anders. In 1919 kreeg avonturier/majoor Philip Pretorius de opdracht om alle olifanten rondom het plaatsje Addo uit te roeien. In de negentiende eeuw was de populatie in de regio als gevolg van grootschalige ivoorhandel al drastisch uitgedund, en in het begin van de twintigste eeuw kwamen de overgebleven exemplaren in conflict met lokale boeren omdat ze zich regelmatig te goed deden aan de oogst. Op last van de gemeenteraad van het nabijgelegen Uitenhage werd Pretorius ingehuurd om het probleem op te lossen. Slechts een stuk of twaalf olifanten wisten aan het bloedbad te ontkomen. In de jaren daarna kwam het besef dat de resterende olifanten misschien toch wel de moeite van het beschermen waard waren. Ironisch genoeg was het waarschijnlijk Pretorius zelf die het initiatief hiertoe nam. Uiteindelijk werd een klein gebied uitgeroepen tot nationaal park. Hiermee was het Addo Elephant Park geboren.
Het begon met een schamele 22,5 km2 beschermd gebied. Jagers werden geweerd zodat de olifanten zich in alle rust konden vermenigvuldigen. Indertijd waren de inspanningen van de overheid voor wat betreft natuurbescherming vooral gericht op het behoud van bekende, grote dieren. Pas in de jaren daarna begon het besef te groeien dat ook biodiversiteit van belang was. Het Addo Elephant Park bleek te beschikken over een grote soortenrijkdom, zowel van dieren als van planten. Daarbij had het park ook nog groeimogelijkheden. In 1993 kwamen professor Graham Kerley en Dr. Andr Bosho≠ van de universiteit van Port Elizabeth met een voorstel voor een gigantische uitbreiding van het park naar 1640km2. Het beoogde gebied zou van het Darlingtonmeer, langs de Zuurbergen via het hoofdkamp vlakbij Addo naar de oceaan lopen. Niet alleen zou zo het leefgebied van onder andere de olifantenpopulatie aanzienlijk worden uitgebreid, ook bood het voorstel commerciële perspectieven.
De uitbreiding richting de oceaan kon er voor zorgen dat het park niet slechts de ‘Big Five’ binnen de parkgrenzen zou hebben, maar zelfs de ‘Big Seven’ (de ‘Big Five’ plus de zuidkaper en de witte haai). In theorie zou je aan de ene kant een olifant voorbij kunnen zien lopen, terwijl aan de andere kant een walvisvin door het water glijdt. Met de uitbreiding van het oppervlaktegebied richting oceaan in 2001 werd het Greater Addo Elephant Park daadwerkelijk een feit. En naast de ‘Big Seven’ zijn er in Greater Addo vijf van de zeven biomen die Zuid-Afrika rijk is, te vinden.
Wil je verder lezen?
Dat kan door dit nummer te bestellen. Maak 7,00 euro per editie die je bestelt over op bankrekening 53.44.58.602 Vermeld duidelijk je naam en adres en het nummer van de gewenste uitgave, bijvoorbeeld 03.2 etc. De tijdschriften worden na ontvangst van de betaling automatisch naar je toe gestuurd, dit kan enkele weken duren.
